Historia badań archeologicznych

Pierwsze sondażowe badania archeologiczne przeprowadził w 1885 r badacz niemiecki H. Conwentz. Dzięki jego staraniom w 1907 r obiekt ten wykupiony został od władz miejskich i uznany jako zabytek podlegający ochronie. W 1934 r prace wykopaliskowe przeprowadził W. La Baume z ramienia Muzeum Przyrodniczego i Archeologicznego w Gdańsku. Materiał zabytkowy i dokumentacja z tych badań zaginęły w czasie II wojny światowej.
Kolejne wykopaliska prowadzone były przez Muzeum Archeologiczne w Gdańsku w latach 1961 - 1966 (A. Łukowa i A. Szymańska) oraz w latach 1995 - 1966 i 1999, badaniami kierowała A. Szymańska. Przebadano odcinek najwyższego wzniesienia wału oraz wnętrze grodu.
Dzięki tym badaniom udało się ustalić dwie fazy zasiedlenia grodziska. W okresie od VIII do połowy IX wieku istniała na tym terenie osada otwarta a następnie powstał warowny gród otoczony wałem drewniano - ziemnym, wzmocnionym kamieniami. Na koronie wału stwierdzono szczątki spalonych konstrukcji drewnianych ( palisady), podnoszących obronność grodziska.
Przypuszcza się, że był to gródek strażniczy, którego zadaniem było kontrolowanie i obserwacja przybrzeżnego pasa morskiego. Funkcjonował on w okresie przedpiastowskim, przypuszczalnie do powstania grodu gdańskiego w końcu X wieku. Obiekt ten trzykrotnie ulegał spaleniu, po czym każdorazowo go odbudowywano.
Na podstawie odkrytych pozostałości bramy drewnianej, wzmocnionej murem kamiennym a także obiektów mieszkalnych (półziemianki i chaty naziemne ), znajdujących się u podnóża wału, uzyskano dane odnośnie rozplanowania przestrzennego grodu.
Odkryte na grodzisku zabytki jak liczna ceramika, przęśliki gliniane, paciorki bursztynowe, przedmioty żelazne i kościane mówią o zajęciach jego mieszkańców. Z kolei paciorki szklane stanowią import z Bizancjum lub z Nadrenii względnie z ośrodków nadbałtyckich ( duńskie Haithabu, szwedzka Birka ) oraz z północnej Rusi (Stara Ładoga) wskazują na dalekosiężne kontakty handlowe mieszkańców grodu.
Znalezione w dużej ilości kości zwierzęce i duża ilość szczątków ryb wskazują na to, że podstawę gospodarki stanowiła hodowla bydła i trzody chlewnej (świnie, owce, kozy, konie) oraz rybołówstwo (dorsze, śledzie, jesiotry, karpie, szczupaki i sandacze). Natrafiono też na kości foki szarej, żyjącej w wodach Zatoki Gdańskiej.

Powrót